Reklama

Kard. Dziwisz na Jasnej Górze: czy wszyscy potrafimy korzystać z daru wolności?

2019-06-04 18:11

Magda Nowak/Niedziela

Drogi Pasterzu Kościoła Częstochowskiego,

Czcigodni Stróżowie Jasnej Góry,

Umiłowani w Chrystusie Panu,

4 czerwca 1979 roku. To był poniedziałek, trzeci dzień pierwszej podróży apostolskiej Jana Pawła II Ojczyzny i trzeci dzień narodowych rekolekcji. Po Warszawie i Gnieźnie, Ojciec Święty przybył na Jasną Górę i pozostał tu trzy dni, zanim udał się do Krakowa. Przez te dni oczy całego Kościoła skierowane były na duchową stolicę Polski. To był również niezwykle intensywny czas dla Papieża, od wczesnych godzin porannych do późnego wieczora. Jan Paweł II nie oszczędzał się. Siał obficie. Sprawował liturgie wobec nieprzeliczonych rzesz pielgrzymów, głosił słowo Boże, wygłaszał krótsze i dłuższe przemówienia, spotkał się z grupami, delegacjami i pojedynczymi osobami. Był wszystkim dla wszystkich. Ale każdy jego dzień zaczynał się i kończył wyciszonym czasem osobistej modlitwy. Tak było zawsze, nie tylko w Watykanie, ale podczas wszystkich, najbardziej intensywnych podróży i wizyt.

Reklama

Dziś, po czterdziestu latach, powracamy do tamtych czerwcowych dni nie dlatego, że nostalgicznie żyjemy przeszłością. Zdajemy sobie sprawę, że z tamtego doświadczenia zrodził się inny nasz świat, inna Polska. Zrodziła się nasza teraźniejszość. Nie ulega wątpliwości, że wcześniejszy, październikowy wybór Metropolity krakowskiego na Stolicę Piotrową, a następnie jego przybycie do ojczystego kraju, choć tylko na dziewięć dni, wywołało duchowy wstrząs i uruchomiło proces społecznych i politycznych przemian, których nawet przemoc totalitarnego systemu nie była w stanie powstrzymać.

Powracamy więc do wydarzeń po to, by przede wszystkim Bogu, Panu losów ludzi i narodów, podziękować za wolność i suwerenność. A stając dziś przed obliczem Pani Jasnogórskiej, Matki Chrystusa i Królowej Polski, dziękujemy również Tej, która została dana narodowi polskiemu jako „przedziwna pomoc i obrona”. Wdzięczność jest pamięcią serca. Dlatego dzisiaj tu jesteśmy, bo wiemy, komu i co zawdzięczamy!

Ewangelia o Kanie Galilejskiej dotyka głęboko strun naszego serca, ilekroć odczytujemy ją tutaj, w kaplicy Madonny Częstochowskiej, wpatrując się w Jej oblicze. Z kart Ewangelii poznajemy ludzką i duchową sylwetkę Maryi, Jej wrażliwość serca, a także niepowtarzalną relację i więź, jaka łączyła Matkę z Synem. To Ona, bystra, mając otwarte oczy, pierwsza zauważyła brak wina, który mógł spowodować zakłopotanie nowożeńców i gospodarzy wesela. Ona też wiedziała, jak temu dyskretnie i skutecznie zaradzić, zwracając się do Syna, przygotowując również sługi do wykonania Jego poleceń, nawet gdyby im się wydawały co najmniej dziwne: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2, 5).

Przybywając po raz drugi na Jasną Górę, w 1983 roku, Jan Paweł II wypowiedział tu znamienne słowa. „Przedziwną tajemnicę jasnogórskiego sanktuarium – mówił Ojciec Święty – liturgia oddaje przede wszystkim czytając zapis Ewangelii Janowej o godach w Kanie Galilejskiej”. Wspominając Chrzest Polski z 966 roku, Papież podkreślił, że „u początku naszych dziejów, Jezus Chrystus został zaproszony Ojczyzny, jakby do polskiej Kany. I zaproszona z Nim przybyła od razu Matka Jego. Przybyła i była [i jest] obecna wraz ze swoim Synem” (19 VI 1983, n. 3). Ona wybrała sobie Jasną Górę, aby stąd w sposób szczególny przemawiać do kolejnych pokoleń, które na naszej ziemi rodziły się i odchodziły do wieczności. Ona również przemawia do naszego pokolenia, do naszych sumień i serc. To Ona, jak dobra Matka, jak pewna Przewodniczka na drogach wiary, prowadzi nas do Syna i przypomina nam: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Taka jest i taka będzie zawsze rola Maryi w naszym osobistym oraz społecznym życiu wiary, nadziei i miłości.

Po czterdziestu latach, wczytując się w obszerne teksty słów, wypowiedzianych przez Jana Pawła II podczas trzech jasnogórskich dni, uderza nas ogromne bogactwo myśli, wspomnień, ale także uczuć, jakimi Ojciec Święty dzielił się wtedy ze swymi rodakami. Cała Jasna Góra stała się jego amboną. Trudno o jakąkolwiek syntezę tego, co się tu wtedy dokonało, co zostało powiedziane, jak reagowały serca Polek i Polaków wobec przemawiającego do nich w ojczystym języku Następcy św. Piotra i jednocześnie tak bardzo bliskiego im człowieka i pasterza.

Pozwólcie, że przytoczę tylko jeden fragment papieskiej wypowiedzi, odnoszący się do Jasnej Góry, do tego, czym ona była w dziejach naszego narodu i jaką nadal powinna pełnić misję wobec narodu.

Tak mówił tutaj Jan Paweł II 4 czerwca, podczas Mszy św. na szczycie: „Stawaliśmy na tym świętym miejscu, przykładaliśmy niejako czujne pasterskie ucho, aby usłyszeć, jak bije serce Kościoła i serce Ojczyzny w Sercu Matki. Jasna Góra jest przecież nie tylko miejscem pielgrzymek Polaków z Polski i całego świata. Jasna Góra jest Sanktuarium Narodu. Trzeba przykładać ucho do tego świętego miejsca, aby czuć, jak bije serce Narodu w Sercu Matki. Bije zaś ono, jak wiemy, wszystkimi tonami dziejów, wszystkimi odgłosami życia. Ileż razy biło jękiem polskich cierpień dziejowych! Ale również okrzykami radości i zwycięstwa! Można na różne sposoby pisać dzieje Polski, zwłaszcza ostatnich stuleci, można je interpretować wedle wielorakiego klucza. Jeśli jednakże chcemy dowiedzieć się, jak płyną te dzieje w sercach Polaków, trzeba przyjść tutaj. Trzeba przyłożyć ucho do tego miejsca. Trzeba usłyszeć echo życia całego Narodu w Sercu jego Matki i Królowej! A jeśli bije ono tonem niepokoju, jeśli odzywa się w nim troska i wołanie o nawrócenie, o umocnienie sumień, o uporządkowanie życia rodzin, jednostek, środowisk, trzeba przyjąć to wołanie. Rodzi się ono z miłości matczynej, która po swojemu kształtuje dziejowe procesy na polskiej ziemi”.

Tak mówił św. Jan Paweł II czterdzieści lat temu. A co powiedziałby dziś? O co by zapytał? Jak bije serce Kościoła i serce Polski, jak biją nasze serca w Sercu Matki? Odpowiedź nie jest prosta. Niewątpliwie w tych czterdziestu latach dokonało się wiele dobra w naszym kraju. Byłoby niewdzięcznością wobec Boga nie zauważyć tego. Odzyskaliśmy wolność i suwerenność. Polepszył się byt materialny wielu naszych rodaków. Wyrosło nowe pokolenie ludzi wykształconych, otwartych na Europę i świat.

Ale pojawiły się nowe zagrożenia. Czy wszyscy potrafimy korzystać z daru wolności? Czy spora część naszych braci i sióstr nie ulega coraz bardziej pokusie fałszywej samowystarczalności, czyli urządzania sobie życia bez Boga, tak jakby On był zbędny, niepotrzebny? Czy można się obejść bez Chrystusa i jego Kościoła, który przecież – pomimo swoich słabości – od dwóch tysięcy lat strzeże Bożego słowa i otwiera przed człowiekiem dostęp do życiodajnych sakramentów?

Drodzy kapłani z Archidiecezji Częstochowskiej! Cieszę się, że mogę z wami koncelebrować tę dziękczynną Eucharystię. Odżywają w moim sercu wspomnienia spotkania Jana Pawła II z Diecezją Częstochowską, przed kościołem św. Zygmunta, w pierwszym dniu wizyty, 4 czerwca. Najstarsi z was pamiętają to wzruszające spotkanie. Ojciec Święty, przybywając na Jasną Górę zdawał sobie sprawę, że w programie jego wizyty musi być „punkt poświęcony samemu Kościołowi częstochowskiemu. Pragnę więc – mówił Papież – wyrazić moją radość z tego, że ten Kościół jest, […] że żyje swoim autonomicznym życiem, że służy jako diecezja maryjna Kościołowi w Polsce i w świecie, spełniając wyjątkowe, związane z Jasną Górą posłannictwo”. Jak widzimy, w kilku słowach Jan Paweł II podkreślił istotny rys tożsamości Diecezji częstochowskiej, którą kilkanaście lat później, 25 marca 1992 roku, podniósł do rangi Archidiecezji.

Korzystając z tej niezwykłej okazji, chciałbym nie tylko pozdrowić Księdza Arcybiskupa Wacława Depo, który przewodzi Kościołowi Częstochowskiemu po czterdziestu latach od spotkania ze św. Janem Pawłem II, ale przede wszystkim by podziękować mu za jego codzienną służbę Maryi, za kierowane stąd słowa do całego narodu, również podczas Apelu Jasnogórskiego. Pragnę także serdecznie zwrócić się do Księdza Arcybiskupa Stanisława Nowaka, dziękując mu za przykład umiłowania Maryi w życiu kapłańskim i w życiu Kościoła pełniącego posłannictwo na polskiej ziemi.

Jan Paweł II – jak pamiętamy – po pierwszym spotkaniu z Kościołem Częstochowskim – powrócił dwa dni później do katedry św. Zygmunta, by spotkać się z polskimi kapłanami. Wypowiedział wtedy słowa, które dziś nabierają szczególnej wymowy. „Dziedzictwo kapłańskiej wiary, posługi, solidarności z całym Narodem w jego najtrudniejszych okresach, które stanowi jakby fundament historycznego zaufania dla kapłana polskiego wśród społeczeństwa, musi być wciąż wypracowywane przez każdego z was i wciąż niejako zdobywane na nowo. Chrystus Pan pouczył kiedyś apostołów, jak mają o sobie myśleć i czego mają od siebie wymagać: «Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać». Musicie więc, drodzy bracia kapłani polscy – mówił dalej Jan Pawel II – pamiętni tych słów i pamiętni dziejowych doświadczeń, stawiać sobie zawsze te wymagania, które wynikają z Ewangelii, które są miarą waszego powołania”.

Drodzy bracia i siostry, dziękując Opatrzności za św. Jana Pawła II, który był pasterzem według Bożego Serca oraz pasterzem, który zawierzył siebie Matce Chrystusa, prośmy dziś za cały Kościół, pełniący od dwóch tysięcy lat misję głoszenia Dobrej Nowiny Jezusa Chrystusa, naszego ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana. Prośmy za Papieża Franciszka i wszystkich pasterzy Kościoła. Prośmy za nasz niespokojny świat, aby w Sercu Jezusa i w Sercu Jego Matki sięgał do źródeł pojednania i pokoju, braterstwa i solidarności.

Pani Jasnogórska, Królowo Polski – módl się za nami!

Święty Janie Pawle II – módl się za nami!

Amen.

Tagi:
Jan Paweł II Jasna Góra kard. Stanisław Dziwisz

Kard. Sarah na Jasnej Górze: Bóg znika z horyzontu ludzkości

2019-11-15 15:34

it / Jasna Góra (KAI)

Na Jasnej Górze odbyło się 30. Ogólnopolskie Forum Szkół Katolickich. Gościem specjalnym spotkania był kard. Robert Sarah, prefekt Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. - Bóg Abrahama znika dziś z horyzontu ludzkości, Jezus Chrystus jedyny Zbawiciel i Odkupiciel jest eliminowany - mówił kardynał podczas Mszy św. Podkreślał, że każdy z nas jest odpowiedzialny za swoją wieczność.

Niedziela TV

Zwracając się do nauczycieli kard. Sarah zachęcał, by mieli zawsze w sercu pragnienie przekazywania swoim uczniom tego słuszne, dobre i piękne, obierając za przykład patrona dnia dzisiejszego, nauczyciela Tomasza z Akwinu św. Alberta Wielkiego. Podkreślał, że zadanie wychowawcy jest piękne, delikatne, ale i trudne.

- Przypomina trud wieśniaka, który uprawia jałową niekiedy ziemię, zarośniętą chwastami po jesiennych zasiewach – zauważył kaznodzieja. Jednak zachęcał: „nigdy nie traćcie nadziei co do swoich uczniów, ufajcie, być może są wśród nich nowi Tomasze z Akwinu, postępujcie więc jak św. Albert Wielki dajcie swoim uczniom i studentom przykład umysłu ciekawego odkrywania świata i pasjonującego się mądrością”.

Prefekt Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów podkreślał, że „katolicki nauczyciel ukazuje swoim nauczaniem harmonię ludzkiej wiedzy a swoim życiem rozumienie zaangażowania w służbę prawdzie Ewangelii”.

Kard. Sarah zauważył, że w naszych czasach ewangelizacja przechodzi przez dialog z obecnie istniejącą kulturą. - Jak stwierdził papież Benedykt XVI uczniowie Chrystusa uznają i chętnie przyjmują autentyczne wartości kultury naszych czasów, takie jak: wiedza naukowa i rozwój technologii, prawa człowieka, wolność wyznawania religii, demokracja, nie jest im też obca niebezpieczna kruchość ludzkiej natury, która stanowi zagrożenie dla drogi człowieka w każdym kontekście historycznym – mówił w kazaniu.

BPJG Krzysztof Świertok

Dodawał, że człowiek „docenia znaczenie tej kruchości, przede wszystkim nie lekceważy wewnętrznych napięć i sprzeczności naszej epoki, dlatego dzieło ewangelizacji nigdy nie jest zwykłym przystosowaniem do różnych kultur, lecz zawsze jest także oczyszczeniem, odważnym zerwaniem, które staje się dojrzewaniem i uzdrawianiem, otwarciem, które umożliwia narodziny nowego stworzenia będącego owocem Ducha Świętego”.

Gość Forum podkreślał, że współczesny człowiek nazbyt często żyje zanurzony w obecnym świecie wcale nie zabiegając o Królestwo Boże, tymczasem trzeba bardzo uważnie obserwować znaki czasu i czuwać. - Prośmy o łaskę stanu czujności, stanu modlitwy zarówno w studiowaniu jak i nauczaniu – mówił kaznodzieja.

Odnosząc się do Cudownego Obrazu matki Bożej kardynał zauważył, że „Ewangelia przypomina czym różni się ikona, która kieruje nas ku Bogu, od idola, który zwraca ku sobie wszystko czego dotknie”. - W jasnogórskim sanktuarium Matka Boża trzyma Jezusa i kieruje na Niego nasze spojrzenia. Niech Maryja uczyni z nas ikony Boga, byśmy swoich uczniów prowadzili do Boga i nieśli Chrystusa otaczającym nas ludziom" - zakończył kazanie gość z Watykanu.

Tematem Forum Szkół Katolickich jest powołanie chrześcijanina do dawania świadectwa, które buduje Kościół. W dwudniowym spotkaniu uczestniczy ok. 500 dyrektorów i nauczycieli. Wpisuje się ono też w jubileusz 25 lat istnienia Rady Szkół Katolickich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

W obronie dobrego imienia abp. Juliusza Paetza


Niedziela Ogólnopolska 10/2002

Przeciwko wydawaniu przez media przedwczesnych wyroków przesądzających o winie abp. Juliusza Paetza protestują środowiska naukowe i artystyczne Poznania. Podpisany przez 26 osobistości list otwarty przekazany został 28 lutego do redakcji gazet oraz rozgłośni radiowych i niektórych stacji telewizyjnych. Poniżej drukujemy tekst w całości.
Godność człowieka jest niekwestionowaną wartością tak na gruncie moralności chrześcijańskiej, jak i na gruncie moralności laickiej wpisanej w najlepsze tradycje humanistycznej kultury europejskiej. Dobre imię człowieka jest w ziemskim porządku rzeczy jego najważniejszym dobrem i wartością podlegającą ochronie na płaszczyźnie moralnej i prawnej. Głęboko przekonani o zasadności takiego stanowiska, z niepokojem obserwujemy doniesienia i komentarze w środkach masowego przekazu, wywołane oskarżeniem ks. dr. Juliusza Paetza, arcybiskupa metropolity poznańskiego, przez dziennikarza Rzeczpospolitej w dniu 23 lutego 2002 r. Oskarżony został człowiek cieszący się powszechnym szacunkiem, o niepodważalnych zasługach dla poznańskiej nauki i kultury, odgrywający wielką i konstruktywną rolę w życiu naszego miasta i regionu, integrujący i stymulujący różne środowiska do twórczego i owocnego działania dla wspólnego dobra społeczności Poznania i Wielkopolski. Ta sytuacja narzuca mediom konieczność szczególnej rozwagi i odpowiedzialności. Tymczasem ton niektórych publikacji prasowych oraz programów radiowych i telewizyjnych sprawia wrażenie, jakby zasadność oskarżenia była już ponad wszelką wątpliwość stwierdzona i dowiedziona. Przypomina to skazywanie oskarżonego bez sądu i musi budzić nasz stanowczy sprzeciw, jaki zawsze budzą podobne praktyki, bez względu na stanowisko i pozycję społeczną obwinionego. Jakiekolwiek próby przesądzania sprawy, zanim się wypowiedzą kompetentne władze kościelne lub cywilne, uważamy za nieetyczne i społecznie szkodliwe.
Prof. Stefan Jurga - rektor Uniwersytetu Adama Mickiewicza, prof. Stefan Stuligrosz - dyrektor "Poznańskich Słowików", prof. Jerzy Smorawiński - rektor AWF, dr Jan Kulczyk - senator RP, prof. Jerzy Dembczyński - rektor Politechniki Poznańskiej, prof. Lech Drobnik - rektor Akademii Medycznej, prof. Emil Panek - rektor AE, prof. Jerzy Pudełko - rektor AR, prof. Włodzimierz Dreszer - rektor ASP, prof. Stanisław Pokorski - rektor Akademii Muzycznej w Poznaniu, prof. Joachim Cieślik - prorektor UAM, prof. Stanisław Lorenc - prorektor UAM, prof. Bronisław Marciniak - prorektor UAM, prof. Bogdan Walczak - prorektor UAM, prof. Przemysław Hauser - prorektor UAM, prof. Antoni Iskra - prorektor Politechniki Poznańskiej, dr hab. inż. Anna Cysewska-Sobusiak - prorektor PP, prof. Bogdan Maruszewski - prorektor PP, prof. Wojciech Mualler - ASP, prof. Marek Owsian - prorektor ASP, prof. Andrzej Banachowicz - prorektor ASP, Piotr Voelkel - prezes Vox Industrie SA, prof. Jarosław Maszewski - ASP, prof. Magdalena Abakanowicz - ASP, prof. Jacek Łuczak - Akademia Medyczna, Sławomir Pietras - dyrektor Teatru Wielkiego w Poznaniu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jubileusz Stowarzyszenia Odra – Niemen

2019-11-17 10:43

Anna Majowicz

- 10 lat temu zmieniło się moje życie. Przez tyle lat kieruję Stowarzyszeniem Odra-Niemen, które założyłam z moim mężem Eugeniuszem i przyjacielem Norbertem. Z zupełnego przypadku, bez finansów z zewnątrz, bez zaplanowanej strategii, bez planu, bez wsparcia mediów, powstała organizacja, a z nią nowe życie wielu kombatantów – mówi Ilona Gosiewska, prezes Stowarzyszenia Odra – Niemen.

Anna Majowicz
Uczestnicy spotkania

Historia Stowarzyszenia rozpoczęła się w domu Teresy Sobol z Iwieńca, u której Ilona Gosiewska poznała płk Weronikę Sebastianowicz. - Wydano nam rozkaz zorganizowania paczek dla całego środowiska kombatantów ze Stowarzyszenia Żołnierzy AK na Białorusi. Nie znaleźliśmy wtedy wsparcia u istniejących organizacji, założyliśmy więc własną i już od samego początku otrzymaliśmy ogromną pomoc od wielu środowisk, szkół i ludzi z terenu całej Polski – wspomina prezes Odry – Niemen.

Razem ze Stowarzyszeniem narodziła się akcja Rodacy – Bohaterom. Zasady tego projektu opartego na środowisku kombatantów, na ich doświadczeniach, wartościach i postawach, zbudowały nie tylko organizację, nie tylko aktywny i trwały wolontariat, ale przede wszystkim międzypokoleniową wspólnotę działającą ponad podziałami.

Dziś Stowarzyszenie Odra – Niemen posiada 7 oddziałów w Polsce i jeden we Lwowie, oraz sieć przyjaciół z wielu środowisk w całym kraju. Wszyscy spotkali się 16 listopada we Wrocławiu, by uczcić 10-lecie działalności.

Zobacz zdjęcia: 10-lecie Stowarzyszenia Odra-Niemen

W programie obchodów było spotkanie z kombatantami z kraju i zagranicy oraz rodakami z Litwy, Białorusi i Ukrainy, targowisko różności, warsztaty tematyczne, pokaz filmów oraz koncert Pawła Przewoźnego. Głównym punktem wydarzenia była uroczysta gala, na której zostały wręczone nagrody dla osób zaangażowanych w pomoc Stowarzyszeniu.

- Mam serdeczną nadzieję, że za 10 lat wciąż będziemy trwali, z doświadczeniem pokolenia, które nauczyło nas szlachetnej miłości do Ojczyzny, obowiązku, wytrwałości i niezależności. Przez te wszystkie lata, podczas spotkań z bohaterami naszej wolności, rodakami zza wschodniej granicy, ze świadkami historii słyszymy zdanie: ,,Nie zapominajcie o nas”. Obiecuję w imieniu nas wszystkich z Odry – Niemen i jej przyjaciół z różnych środowisk, że pamiętamy i pamiętać będziemy – podsumowuje jubileusz prezes Ilona Gosiewska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem