Reklama

Wielka Brytania

Anglia i Walia: „klejnoty” czekają na odkrycie

170 lat temu papież Pius IX bullą „Universalis Ecclesiae” przywrócił hierarchię kościelną w Anglii. Utorował tym samym drogę do odrodzenia wiary katolickiej na tym terenie i znacznego dynamizmu w budowaniu kościołów. W nawiązaniu do tego wydarzenia ukazała się książka dziennikarki Eleny Curti, w której rzuca ona światło na 50 niezwykłych katolickich kościołów w Anglii i Walii.

[ TEMATY ]

kościoły

Anglia

Walia

George Stack, arcybiskup Cardiff i przewodniczący Komitetu ds. Dziedzictwa Konferencji Episkopatu Anglii i Walii, publikację określa mianem „przełomowej”.

„Fifty Catholic Churches to See Before You Die” – intrygujący tytuł skrywa pełen odkrywczych detali opis kościołów, które na publicystce najstarszego katolickiego czasopisma w Anglii – „The Tablet” – wywarły niezatarte wrażenie. Pisze ona o prawdziwych „klejnotach”, łączących w sobie bujność dziejów, architektury i ludzkich losów, „klejnotach” przeważnie kompletnie nieznanych lub zapomnianych, które dzisiaj z trudnością walczą o przetrwanie. Każdy opis to fascynująca historia, zaludniona przez odważne, stare katolickie rodziny; kapłanów-wizjonerów oraz ubogich, irlandzkich imigrantów ofiarowujących ciężko zarobione grosze i swoją pracę na podniesienie z ruiny lub budowę kościoła, w którym mogli wyznawać Chrystusa. Dzięki nim zdziesiątkowana przez wieki liczba katolików w Anglii zaczęła stale rosnąć: w 1770 roku było ich 80 tysięcy, a w chwili ukazania się papieskiej bulli, było to już niespełna pół miliona wyznawców. Również w angielskiej klasie średniej przybywało konwertytów, przejścia na katolicyzm nie brakowało również wśród arystokracji. Papieska bulla z 1850 roku miała fundamentalne znaczenie dla procesu odradzania się na tej ziemi wiary katolickiej.

W swojej książce Elena Curti przybliża Brytyjczykom m.in. te kościoły, które właśnie wtedy zbudowano. Obecnie w Anglii i Walii istnieje blisko 3 tys. kościołów katolickich, a 34 z nich należą do klasy I i znajdują się na liście najważniejszych brytyjskich zabytków.

Podziel się cytatem

„Najsłynniejsze katolickie świątynie były mi znane, ale gdy podróżowałam wzdłuż i wszerz Anglii i Walii zdałam sobie sprawę, ile fantastycznych kościołów jest zupełnie nieznanych. Można je znaleźć na przedmieściach, przy wiejskich drogach, w sercu miast i miasteczek. Odwiedzić je, to docenić bogaty skarb katolickiego dziedzictwa, który czeka na odkrycie. Większość z tych 50 kościołów jest dobrze utrzymanych, ale w przypadku małych obiektów, zwłaszcza w uboższych okolicach, koszty opieki nad budynkiem znajdującym się na liście zabytków są często przytłaczające. Kilka z nich walczy o zebranie pieniędzy na pilne naprawy, a co najmniej jeden z tych kościołów znajduje się w rejestrze obiektów «zagrożonych». Chcę, aby moja książka zwróciła uwagę na najpiękniejsze kościoły katolickie i zachęciła do wspierania ich konserwacji. Po odwiedzeniu moich ulubionych, mam nadzieję, że czytelnicy zechcą odkryć własne” – zachęca Elena Curti.

2020-10-09 17:27

Ocena: +2 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wracajcie do kościołów

Niedziela małopolska 22/2020, str. III

[ TEMATY ]

liturgia

kościoły

COVID‑19

Jan Abrahamowicz

Duszpasterze zapraszają członków duszpasterstw i grup na celebracje liturgiczne, które organizowane są w kościołach, z zachowaniem wymaganego dystansu i limitu osób

Duszpasterze zapraszają członków duszpasterstw i grup na celebracje liturgiczne, które organizowane są w kościołach, z zachowaniem wymaganego dystansu i limitu osób

Jak twierdzą znawcy problemu, epidemia może trwać jeszcze rok, a nawet dwa lata. To oznacza, że musimy się nauczyć, także we wspólnocie parafialnej, sprawnego funkcjonowania w odmiennych warunkach.

Sytuacja ta jest dla nas, duszpasterzy, szczególnym wyzwaniem. Odpowiedzialność za powierzonych nam wiernych polega bowiem nie tylko na zminimalizowaniu zagrożeń chorobowych, ale przede wszystkim na dbałości o życie religijne i sakramentalne parafian.

CZYTAJ DALEJ

Św. Agata

Niedziela Ogólnopolska 6/2006, str. 16

„IcoonAgatha” autorstwa Bergognone (1481-1522) - Transferred from nl.wikipedia(Original text 

Agata urodziła się w Palermo (Panormus) na Sycylii w bogatej, wysoko postawionej rodzinie. Wyróżniała się nadzwyczajną urodą.

Kwintinianus - starosta Sycylii zabiegał o jej rękę, mając na względzie nie tylko jej urodę, ale też majątek. Kiedy Agata dowiedziała się o tym, uciekła i ukrywała się. Kwintinianus wyznaczył nagrodę za jej odnalezienie, wskutek czego zdradzono miejsce jej ukrycia. Ponieważ Agata postanowiła swoje życie poświęcić Bogu, odrzuciła oświadczyny Kwintinianusa. Ten domyślił się, że ma to związek z wiarą Agaty i postanowił nakłonić ją do porzucenia chrześcijaństwa. W tym celu oddano Agatę pod opiekę Afrodyzji - kobiety rozpustnej, która próbowała Agatę nakłonić do uciech cielesnych i porzucenia wiary. Afrodyzja nie zdziałała niczego i po trzydziestu dniach Agatę odesłano z powrotem Kwintinianusowi, który widząc, że nic nie wskóra, postawił Agatę przed sobą jako przed sędzią i kazał jej wyrzec się wiary. W tamtym czasie obowiązywał wymierzony w chrześcijan dekret cesarza Decjusza (249-251). Kiedy Agata nie wyrzekła się wiary, poddano ją torturom: szarpano jej ciało hakami i przypalano rany. Agata mimo to nie ugięła się, w związku z czym Kwintinianus kazał liktorowi (katu) obciąć jej piersi. Okaleczoną Agatę odprowadzono do więzienia i spodziewano się jej rychłej śmierci.

CZYTAJ DALEJ

Leon Knabit OSB: Są ludzie, którzy wszystko wiedzą lepiej…

2023-02-06 08:35

[ TEMATY ]

o. Leon Knabit

Robert Krawczyk

Wciąż musimy się uczyć. Od małego dziecka. Najpierw uczymy się chodzić i podstawowych zasad higieny. Uczymy się mówić, nazywać rzeczy i wyrażać swoje stany uczuciowe. Przedszkole uczy kontaktów w grupie i wprowadza w wiedzę, którą otrzymuje się na kolejnych stopniach nauczania. Dochodzą jeszcze języki obce i nauka zawodu.

Ile to ludzi pracowało, aby nas czegokolwiek nauczyć. Począwszy od rodziców aż po wychowawców i nauczycieli różnych stopni. Nie zawsze o wszystkich pamiętamy i okazujemy im należną wdzięczność… Natomiast trzeba zdecydowanie mówić NIE wszystkim, którzy uczą złych rzeczy, jak kłamstwa, kradzieży czy niezgodnych z etyką zachowań seksualnych. A potem już i my sami, niezależnie od tego co robimy, stajemy się nauczycielami w szerszym tego słowa znaczeniu. Wokoło nas jest tyle ludzi, którzy czegoś nie umieją. Obowiązkiem wdzięczności względem tych, którzy nas uczyli, jest pouczyć ich, przez co pomagamy im w życiu. Trzeba jednak unikać wtrącania się zawsze i we wszystko. Są ludzie, którzy wszystko wiedzą lepiej i dlatego czują się upoważnieni do poprawiania każdego i zwracania mu uwagi. Tacy są utrapieniem otoczenia. Druga skrajność to obojętność względem tych, którzy czegoś nie potrafią, a czasem wręcz irytacja: „powinien to wiedzieć!”. Powinien, ale nie wie, więc poucz go cierpliwie. W ten sposób wnosi się w otoczenie pokój i dobro, którego tak dziś brakuje. A Pan Jezus, który widzi nasze uczynki, powie nam kiedyś: „byłem nieumiejętnym, a pouczyliście Mnie”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję